11 DUCHOWOŚĆ I „ZACOFANIE NADZIEJĄ

„11. DUCHOWOŚĆ I „ZACOFANIE" NADZIEJĄ DLA POLSKI
Czekanie na katastrofę
atastrofa i to globalna wydaje się nieunikniona. To czują intui
cyjnie i tego najbardziej obawiają się rzesze ludzi całego świata. Różnorodne proroctwa, przepowiednie, objawienia zaprezentowane poprzednio także to zapowiadają. Można w nie wierzyć lub nie. Ale chyba po raz pierwszy w dziejach ludzkości tak niematerialne „irracjonalne" prognozy, zresztą nadal z reguły lekceważone, są bardzo zgodne z wieloma racjonalnymi przewidywaniami losów świata opracowywanymi przez futurologów. Szczególnie mało optymistycznie patrzą w przyszłość ekologowie interesujący się przeobrażeniami w środowisku przyrodniczym oraz badacze różnych zjawisk społecznych. Pełni obaw są też duchowi przywódcy religijni.
W sumie degradacja etyczna świata w planie fizycznym najbardziej widoczna w barbarzyńskim, niszczycielskim, grabieżczym stosunku do Natury, w planie duchowym objawiająca się wzrostem zła najprzeróżniejszych egoizmów i namiętności, nieposzanowaniem bliźniego, maksymalnym konsumpcjonizmem, wyzyskiem biednych przez bogatych (dotyczy to też narodów) tak się rozpanoszyła, że trudno spodziewać się, by proces powrotu do moralnego porządku odbywał się łagodnie. Choć z drugiej strony naprawdę niczego całkowicie wykluczać nie można i nikłe nadzieje na ewolucyjny powrót do mądrzejszego życia zawsze są.“(14)